มันกลับมาอีกครั้ง! ! !

posted on 29 Apr 2008 11:47 by realdogi

หลังจากที่หายไปนาน

เนื่องจากแสกนเนอร์คู่ชีวิตของเรามันได้ม่องเท่งไปด้วยฝีมือของใครซักคนก้อไม่รุ

ทำให้มิสามารถแสกนรูปเข้าคอมได้

และ

จากเหตุการณ์นี้ทำให้จิดใจอันอ่อนโยนและบอบบางของเรา

บาดเจ็บสาหัส(- -)

ทำให้ไม่สามรถอัพบล็อคได้สืบเนื่องจนถึงทุกวันนี้ 

 

ถุย! ! ! 

ไอ้ขี้โม้

อย่ามาแก้ตัว

ง่ายๆคือมึงขี้เกียดหรอกเหอะ

ถึงแสกนเนอร์เสียมึงก้ออัพบลอคได้นี่หว่า

 

 เออะ

- -"

มึงเงียบไปเลย

ก้อกุ. . .

กู. . 

 

กูอารายมึง

เหงมะ

ขอแก้ตัวงี่เง่าของมึงง่ะ

ไม่มีใครเชื่อหรอก

ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

 -*-

เงียบไปซ้า

ไอ้โดกิอีกคนนึง

อย่ามายุ่งกะกู 

 

อ้าวๆๆ 

ก้อกุจะแฉความจริงของมึงให้ทั่วโลกเค้าได้รับรุกันหนิ

มึงอะเงียบๆไปเลย

 

มึงว่าไงนะ

เด๋วนี้กล้าเถียงกะกูหรอ

 

เออ

กุเถียงมาตั้งนานแล้วโว้ย

เมิงเพิ่งรุเรอะ

 

หนอยยย

มึง

ตายซ่ะเหอะ

ย้ากกกกกกกกก

 

จะย้ากหาอะไร

มึงจะฆ่ากุเรอะ

ในเมื่อกุกะมึงมันก้อคนเดียวกันอะ

 

เออ

นั่นสิเนอะ

 

 

ฟิ้ววววววว

สายลมเหนือพัดผ่าน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หยั่งงี้แหละ

ทะเลาะกันเอง

เป็นบ่อย

อย่าไปสนใจไอ้ข้างบนเลยคับ

กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงกันเหอะ

ครับ

ตามที่ได้พล่ามไว้ข้างบน

แกสนเนอร์ผมเสียคับ

เลยอัพรูปไม่ได้

จะถ่ายเอา

ก้อไม่ชัด

ไม่ชอบ

(มันเรื่องมาก)

เลยไม่ได้อัพบลอคมาเปนเวลายาวนาน

ล่องลอยไปมาระห่วง ออดิชั่น แร้กนาร้อก ไฮ5 เอมเอสเอ็น

โฮะ โฮะ โฮะ

อุ้ฟฟฟฟฟฟ! ! !

 

โดนฉุดเข้ามาอีกครั้งด้วยน้ำมือของThe Blue

เฮ้ย  โดกิ   เมื่อไหร่แกจะอัพบลอค ของกุอะอัพไป4-5อันแล้วนาโว้ย

ส่วนของมึงอะเน่าอยุ่ที่เดิม มาอัพซ่ะทีเซ้

 

 

ช่างทรมานจิตใจและรางกายกันยิ่ง

เออๆ

อัพก้ออัพ

ว่าแต่

เราจะอัพเรื่องอะไรดีเอ่ย

 

ช่วยกันคิดหน่อยสิ

เฮ้อ

คิดได้แล้วมาบอกกันด้วยนะคับ

ว่าผมจะอัพเอนทรี่ใหม่เรื่องอะไรดี

ขอบคุนล่วงหน้านะครับ

 

 

 

 

 

- -นี่มึงจะขี้เกียดจนวินาทีสุดท้ายเลยใช่มะ

 

 หา

เออ

ใช่  ก้อเนี่ยแหละ

วิถีชีวิตของกู

 

พูดซ่ะยิ่งใหญ่เลยนะเมิง

สรุปมันก้อคือไอ้ขี้เกียดคนนึงหล่ะว้า

 

มึงอย่ามาว่ากูนะ

เพราะถ้ามึงว่ากุก้อเท่ากับมึงว่าตัวมึงด้วยแหละ

 

ก้อแล้วงัย

 

มึงไม่แคร์เลยเรอะ

 

อืม

 

- -

 

 

สายลมเหนือพัดผ่านมาอีกครั้ง

ฟิ้ววววววววววว

นิทาน

posted on 10 Mar 2008 20:51 by realdogi

วันนี้เรามีนิทานเรื่องหนึ่งจะเล่าให้ฟัง

ถึงไม่อยากฟังก้อต้องฟัง

จะเล่าละน่ะ

 

 

 

 

กาลครั้งหนึ่ง

เมื่อไม่นานมาก

 

ประมาน

6ปีที่แล้ว

 

มีหมาอยู่ตัวหนึ่ง

ใช้ชีวิตตามลำพัง

 

มันเดียวดาย

ไม่รุจักคำว่า

รัก

เพื่อน

ความผูกพัน

หรือการคิดถึงใครเลย

 

มันรุจักเพียง

ตัวมันเองเท่านั้น

 

มันใช้ชีวิตไปวันๆ

 

จนวันหนึ่ง

 

ก้อมี"แมว"ตัวหนึ่งเดินเข้ามา

 

เล่นกับมัน

 

ตอนนั้นมันยังเด็ก

มันก้อเล่นไปตามประสาเด็ก

 

 

 

 

หมากับแมว

 

 

 

เป็นเพื่อนกัน

 

 

5ปีผ่านมา

 

เจ้าหมาโตขึ้น

 

มันหวังว่าจะได้อยู่ที่ๆเดียวกับแมวอีกเหมือน

5ปีที่ผ่านมา

 

 

แต่น่าเสียดาย

 

โชคไม่เข้าข้างเจ้าหมา

 

มันถูกจับแยกกับเจ้าแมว

 

 

มันเบื่อ

 

 

ระยะทาง

 

ทำให้หมากับแมวเริ่มห่างเหินกัน

 

เจ้าหมามีเพื่อนใหม่

 

มันให้ความสนใจเจ้าแมวน้อยลง

 

 

 

น้อยลง

 

 

 

จนกระทั่ง

 

 

 

วันหนึ่ง

 

 

 

เรื่องของเจ้าแมว

ไม่ได้อยู่ในหัวของมันเลย

 

 

 

เจ้าหมาเห็นแก่เพื่อนใหม่ที่ดีกว่าเจ้าแมวที่รุจักกันมา5ปี

 

 

 

เจ้าหมาที่น่ารังเกียจ

 

 

มันไม่ได้สนใจเจ้าแมวเลย

 

 

 

มันไม่รุว่าแมวเสียใจรึเปล่า?

 

 

 

ถึงเสียใจมันก้อไม่สน

 

เพราะ

 

มันมีสิ่งอื่นเข้ามาแทนที่เจ้าแมว

 

 

 

 

 

 

 

เจ้าหมามีเพื่อนใหม่

 

 

 

 

แต่เจ้าแมวอยู่เพียงลำพังในห้องน้ำ

 

 

 

 

 

 

 

จนกระทั่งวันนี้

 

 

 

เวลาทำให้เจ้าหมาได้เจอกับเจ้าแมวอีกครั้ง

 

 

 

มัน

 

 

ได้ฟังเรื่องราวต่างๆ

 

มากมาย

 

 

มันจึงได้รู้ว่า

 

มันได้ทำร้ายเพื่อนของมันด้านจิตใจอย่างสาหัส

 

 

 

เสียใจ

 

 

 

 

เจ้าหมาขอโทษเจ้าแมว

 

เจ้าแมวยิ้ม

 

 

แล้วก้อเล่นกับมันตามเดิม

 

 

เหมือน5ปีที่แล้ว

 

 

เจ้าหมาดีใจ

 

 

มันเล่นกับเจ้าแมว

 

 

 

 

 

เวลาได้ทำให้หัวใจของคน2คนห่างกัน

 

และ

 

เวลาก้อทำให้หัวใจของคน2คนกลับมาใหล้ชิดกันตามเดิม

 

 จนกระทั่งอีกวันหนึ่ง

 

เจ้าหมาได้หมดหวังกับการใช้ชีวิต

 

มันเบื่อทุกๆสิ่งทุกๆอย่างบนโลกนี้

 มัน

อยากตาย

 

 

แต่มันก้อนึกถึงเพื่อนเพียงคนเดียวของมัน

 

 

มันถามเจ้าแมว

 

"เราเกิดมาเพื่ออะไร?     ถ้าเราตายไปจะมีใครเสียใจมั้ย?"

 

เจ้าแมวตอบมันว่า

 

"อย่างน้อยแกก้อช่วยมีชีวิตอยู่เพื่อเราเหอะน่ะ     เราเสียใจ      เรารักแกน่ะ"

 

 

เจ้าหมาเงียบไปซักพัก

 

 

จากนั้น

 

 

มันก้อยิ้ม

 

 

มันดีใจที่ยังมีคนรักมันอยู่

 

 

มันจึง

 

อยากใช้ชีวิตของมันต่อไป

 

 

 

ท่ามกลางสายฝนอันแสนจะหนาวเหน็บและเย็นเฉียบ

 

 

มีหมากับแมว2ตัวอยู่ท่ามกลางสายฝนนั้น

 

 

เจ้าหมารักเจ้าแมว

 

เจ้าแมวรักเจ้าหมา

 

 

ทั้ง2กอดกันกลม

 

 

ท่ามกลางสายฝน

 

 

 

 

 

 

 

 

อุ่นจัง

ถ้าไม่รบกวนมากจนเกินไปและอยากอ่านจนจบกรุณากด ctrl+a

 

 

เบื่อจะตายอยู่แล้ว

 เรียนจนหัวแม่งจะระเบิด

ไอ้ที่อยากเรียนก้อาจจะไม่ได้เรียน

 ไอ้ที่ไม่อยากเรียนก้อบังคับแม่งอยุ่นั่นแหละ

อยากพักเหมือนกันน่ะโว้ย

ได้แต่อิจฉาคนอื่นที่เค้าได้พักกัน

กลับมาบ้าน

หวังว่าจะได้เล่นเกมเล่นเอมตามประสาเด็ก(นรก)

คอมเสีย. . .

แล้ว

ทำไมมันต้องมาเสียเฉพาะเวลากูเล่นด้วยว่ะ

ทีคนอื่นเล่นทำไมไม่พัง

 เปนไรกะกุมากมั้ย?

 อีคอมเครื่องนี้

 คำสาปเดอะซีพียูเรอะ(คู่แข่งเดอะริง)

โอเค

 ยกไปซ่อม

กลับมา

 แทนที่จะเอาไปซ่อมแล้วจะดีกว่าเดิม

เปล่า

 หนืดหนาดมากๆๆๆๆๆๆๆ

 ช้าซ่ะจนหลับรอได้เลย

เอมก้อเสียอีก

เข้าไม่ได้

 ให้โหลดเหี้ยอะไรก้อไม่รู้

 พอจิ้มโหลด

โหลดไปได้ซักพัก ERROR

ไอ้เวลล์

 นานก้อนานเจือกerrorอีก

 เรียกพี่มาดูให้

มันบอกว่า

"กุก้อไม่รุวะ เพราะมันไม่ใช่เรื่องของกู กุไม่เล่นเอม"

 - - แล้วจะช่วยกันหน่อยไม่ได้เรอะ

 

 

ที่บ้านก้อน่าเบื่อ

 

มีแต่เรื่องน่ารำคาญ

ต่อว่า

ไร้เหตุผล

 ลำเอียง

เห็นเราไร้ค่า

ไร้ประโยชน์

 พูดอะไรออกมาก้อผิดหมด

 ผิดมากใช่มั้ย?

 ผิดมากใช่มั้ยที่เกิดมาเปนแบบนี้

ผิดมากใช่มั้ย?

ครั้งหนึ่ง

เมื่อนานมาแล้ว

โดนตบแบบไร้สาเหตุ

หงุดหงิด?

เราทำหน้าบึ้ง

ก้อคนมันพึ่งตื่น

จะเอาไรมากว่ะ

 แล้วหลังจากนั้น

ก้อมาทำเป็นพูดดีด้วย

เสมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

 

ถ้าเราผิดมากนัก

อยากให้ตายเรวๆ

ก้อบอกกันตรงๆได้น่ะ

 อยากตายอยุ่เหมือนกัน

 เพราะอยุ่ไปก้อเท่านั้นหนิ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เลือด

 

 

 

 

 

 

สีแดง

 

 

 

 

 

 ไหลออกมา

 

 

 

ทำไป

 

 

 

อย่างไร้สติ

 

 

 

ไร้วิญญาน

 

 

มันไม่ได้เจ็บอะไร

 

ไม่มีความเสียใจ

 

 

หรือความรู้สึกอะไร

 

ทั้งนั้น

 

 

คิดเพียงอย่างเดียว

 

ตาย

 

 

เลือด

 

 

ยังคงไหลอยู่

 

 

จะว่าไป

 

การคงอยู่ของชั้นนี่

 

 

 มันไร้ค่ามากขนาดนั้นเลยรึ

 

 

เกิดมา

 

 

ทำไม?

 

 

สูญสลาย

 

 

ไปท่ามกลางความดีใจของใครหลายๆคน

 

 

 มันแน่อยู่แล้ว

 

 

ในเมื่อขยะอย่างชั้น

 

 

ไม่อยู่แล้วหนิน่ะ

 

 

งั้นตาย

 

 

ดีกว่า

 

 

 เรื่องจะได้จบๆไปซ่ะที

 

 

  เพราะยังไงๆ

 

 

โลกนี้

 

 

 ถ้าชั้นตายไปซักคน

 

 

 ก้อคนอาจจะเบาขึ้น

 

ใครคนนึงพูดเอาไว้

 

โลกที่ไม่มีชั้นอยู่

 

 อาจจะสดใสกว่านี้

 

 

 

เลือด

 

 

 

 

 ยังคงไหลออกมา

 

 

"กูรักมึงน่ะ"

 

 

 "เราเสียใจน่ะ"

 

 

 รัก?

 

 

 เสียใจ?

 

 

 งั้นหรือ?

 

 

 

นั่นสิน่ะ

 

 

ยังมีคนรักชั้นอยู่

 

 

 แม้ว่ามันจะน้อยขนาดไหน

 

 

แต่ก้อยังมี

 

 

 ดีจัง

 

 

 

 ลองดูอีกทีดีมั้ย?

 

 

 

 ลองลุกขึ้น

 

และ

 

เดินต่อไป

 

แม้ว่าชั้นจะล้มอีกซักกี่ครั้ง

 

 

เพื่อคนที่ยังรักเราอยู่

 

 

 

 

ขอบคุณครับ

 

 

 

ที่อ่านจนจบ

 

 

 

ขอบคุณที่ยอมอ่านการระบายของสุนัขบ้าๆตัวหนึ่งที่เบื่อโลกใบนี้เต็มทนและพึ่งรู้จักคำว่า"รัก"

 

 

 

 

ขอบคุณครับ

edit @ 7 Mar 2008 23:33:20 by Dogi